تحمل کردن زیباست

اگر قرار باشد روزی به تو برسم

انتظار آسان است

اگر قرار باشد دوباره تو رو ببینم

زندگی شیرین است

اگر قرار باشد مزه دستای تو رو بچشم

مشکلات حل میشود

اگر قرار باشد روزی به پای تو بمیرم

اشک ها همه به لبخند تبدیل میشود

اگر قرار باشد تو رو یک بار ببوسم

و لبخند ها دوباره به اشک

فقط اگر ببینم خیال رفتن داری

اما دوستت دارم

از پشت این همه فاصله

از پشت این همه حرف

 

 

تو شگفت انگیزی،سزاوارو دوست داشتنی      You are a wonderful worthy and loveable person.

این همه را قدر بدان.     Appreciate that about yourself.

نه کسی هرگز چون تو بوده ونه کسی چون تو خواهد بود.   No one has ever been, or ever will be,guite like you.                                         

تو یگانه ای و بدیع you are an individual, an original,                            

و هر آنچه که از توچنین موجود بی همتایی سا خته     and all those things that make you uniquely you

در خور عشق است و تحسین.     are deserving of love and praise

 

 

بگذار آن باشم که با تو در کوهسار گام بر می دارد،    Let me be the person that you walk with in the mountains,

بگذار آن باشم که با تو در گلزار گل می چیند،     Let me be the person that you

pick flower with,

بگذار کسی باشم که احساس درون با او می گوید،    Let me be the person that you tell all your inner fellings to,

بگذار کسی باشم که بی دغدغه با او سخن می گویی،    Let me be the person that you

 talk to in confidence,

بگذار کسی باشم که در غم،سوی او می آیی،   Let me be the person that you

turn to in sadness

بگذار کسی باشم که در شادی با او می خندی،    Let me be the person that you smile with in happiness

بگذار کسی باشم که به او عشق می ورزی،   Let me be the person that you love

 

سفر نرو چشم  انتظارم  نذار

بیا تو باز سر روی شونم بذار

میخوام تموم عمرمو من خاک پایت کنم

چشمامو من بدم برات جون و فدایت کنم

بذار که خوب نگات کنم

برای آخرین بار

نمی تونم بهت بگم

خدا تورونگهدار

هرچی که تو دلم بود

چه صادقانه گفتم

نذارکه بیشتر از این

به پای تو بی افتم

سفر نرو چشم  انتظارم  نذار

بیا تو باز سر روی شونم بذار

میخوام تموم عمرمو من خاک پایت کنم

چشمامو من بدم برات جون و فدایت کنم

حقیقت و واست بگم

به آخر خط رسیدم

اینو بدون از همه کس

تو زندگیم دل بریدم

نمیدونی چقدر دلم

تنگ برای دید نت

برای مهربونیات

نوازشات بوئیدنت

تا جون دارم همیشه پا به پاتم

تا دم مرگم که باشه من یکی باز فداتم  

 

 

خیلی سخته چیزی رو که تا دیشب بود یادگاری
صبح بلند شی ببینی که دیگه دوستش نداری
خیلی سخته که نباشه هیچ جایی برای آشتی
بی وفا شه اونی که جونتو واسش گذاشتی
خیلی سخته اون کسی که اومد و کردت دیوونه
هوساش وقتی تموم شد بره و پیشت نمونه
خیلی سخته که عزیزی یه شب عازم سفر شه
تازه فردای همون روز از دوست عاشقش با خبر شه
خیلی سخته توی پاییزبا کسی آشنا شی
اما وقتی که بهار شد یه جوری ازش جدا شی
خیلی سخته یه غریبه به دلت یه وقت بشینه
بعد به اون بگی که چشمات نمی خواد اونو ببینه
خیلی سخته که ببینیش توی یک فصل طلایی
کاش مجازات بدی داشت توی قانون بی وفایی
خیلی سخته واسه اون بشکنه یه روز غرورت
ولی اون نخواد بمونه همیشه سنگ صبورت
خیلی سخته اون که دیروز تو واسش یه رویا بودی
از یادش رفته که واسش تو تموم دنیا بودی

شبی پرسیدمش با بی قراری
به غیر از من کسی را دوست داری
دو چشمش از خجالت بر زمین دوخت
میان گریه هایش گفت آری
به دل گفتم که یارم مهربان است
که اینگونه سراغ دلربان است
دلم آوازه دادش ناگهانی
رخش با من دلش با دیگران است
درخت غم در وجودم کرده ریشه
به درگاه خدا نالم همیشه
جوانان قدر یکدیگر بدانید
اجل سنگ است و آدم مثل شیشه

بي تو چون شب ها ديگر
امشب آرامي ندارم
در سكوت كوچه تو
نيمه شب ره مي سپارم

آن زمان اين كوچه هر شب
كوچه ميعاد ما بود
بر لب ما تا سحرگه
قصه فرداي ما بود

اين زمان افكنده برما
سايه، ديوار جدايي
اي خدا آخر كجا رفت
روزگار آشنايي

اي كوير سينه من
بوته هاي آتشت كو
در شب سرد جدايي
شعله هاي سركشت كو

فقط يك گام ديگر مانده تا پاي بلند دار
كمي آهسته تر شايد...نه محكم تر قدم بگذار

به شدت خسته ام از خود، به شدت خسته ام از تو
بيا اي جان بي ارزش، بيا دست از سرم بردار

خدا مي داند اي مردم، دلم چون ساقة گندم
نمي رقصد بجز با گل، نمي ميرد مگر با خار

نه با جن نسبتي دارم، نه از اقوام انسانم
مرا از من بگير و دست موجودي دگر بسپار

خودت بنشين قضاوت كن اگر تو جاي من بودي
چه مي گفتي به اين مردم، چه مي كردي به اين ديوار؟

خدايا گر چه كفر است اين ولي يك شب از اين شبها
فقط يك لحظه - يك لحظه - خودت را جاي من بگذار

استاد می گوید: اگر باید بگریید، همچون کودکان بگریید
زمانی کودک بودید، و یکی از نخستین چیزهایی که از زندگی آموختید، گریستن بود، چون گریستن بخشی از زندگی است. هرگز از یاد مبرید که آزادید، ونشان دادن احساساتتان شرم آور نیست
فریاد بزنید، با صدای بلند هق هق کنید، هر چه قدر که مایلید، سر و صدا کنید.چون کودکان این گونه می گریند، و آنان سریعترین راه آرامش بخشیدن به قلبشان را می شناسند
هرگز متوجه شده اید که کودکان چه طور از گریستن دست می کشند؟ از گریستن دست می کشند، چون چیزی حواسشان را منحرف می کند.چیزی آنها را به سوی ماجرای بعدی فرا می خواند
.کودکان خیلی سریع دست از گریه می کشند
.و برای شما نیز این گونه خواهد بود. تنها اگر همچون کودکان بگریید

در نـگـاه مـن نـم خـون است بـر زبـان من همـه آتـش
فـرصتی مرا که بـريـزم در گلـوی زمـزمـه آتـش
گفتم از کتاب محــرم غير اشک و خـون چه بخـوانـد،
تا به رازتان برســــد دل؟ گفـت بی مـقـدمـــه : آتــش
بعداز آن که پيکر خورشيد قطره قطره نقش زمين شد
سهـم قـمـريـان حـرم بــود در غـبـار و همهـمـه آتـش
تـا هميشه مـانـده بـه ذهـنـش راز آن دو دسـت وفـادار
جـای آه و نــالـه بلـنــد اسـت از نـگـاه عـلـقـمـه آتـش
کـوفـه ای وفـای دروغيـن ! تـا هـمـيشه کوفـه بـمانـی
هــم نـوا شــدی کـه بـبــارد بــر حـريـم فـاطـمـه آتـش
آه از آن دمـی کـه تــو را هـم بـا سـر آمـدان شـقـاوت
مـی کـشد به مظلـمه دوزخ می بــرد به محکمه آتـش
بــه هــوای آن کـه بــنــالـد در عـزای ايــل شـــقـايــق
تـار و پـود مـن هــمه نـی شد نی نـوای من هـمه آتش

عشق لالايي بارون تو شباس...نم نم بارون پشت شيشه هاست...لحظه ي شبنم و برگ گل ياس...لحظه ي رهايي پرنده هاست...

توخودعشقي كه شوق موندني...غم تلخ وگنگ شراي مني...وقتي دنيا درد بي حرفي داره...تويي كه فرياد درداي مني...

دستاي تو خورشيدونشون ميدن...چشماي بستمو بي دار مي كنم...صداي بال پرنده رولبات توگوشام دوباره تكرارمي كنن...

عشق لالايي بارون تو شباس...نم نم بارون پشت شيشه هاست...لحظه ي عزيزه با توبودنه...آخرين پناه موندنه منه...

خواب دیدم ، خواب اینکه مرده ام         خواب دیدم ،  خسته و افسرده ام

روی  من  خروارها از خاک بود           وای قبر من چه وحشتناک بود

تا  میان  گور  رفتم   دل   گرفت           قبر کن سنگ الحد را گل گرفت

بالش  زیر  سرم  از سنگ  بود            غرق وحشت سوت وکور و ترس بود

ناله می کردم  ولیکن بی جواب             تشنه بودم  تشنه ی یک جرعه آب

خسته بودم هیچ  کس  یارم  نشد           زان میان یک تن خریدارم نشد

هر که امد پیش حرفی راند و رفت         سوره حمدی برایم خواند و رفت

نه شفیقی نه  رفیقی  نه  کسی              ترس بود و وحشت و دلواپسی

آمدند از  راه  نزدم  دو ملک                 تیره شد در پیش چشمانم فلک

یک ملک گفتا بگو نام تو چیست؟          آن یکی فریاد زد رب تو کیست؟

ای گنهکار و سیه دل،وصف به وصف    نام اربابان خود، یک یک ببر

در میان عمر خود کن جستجو               کارهای نیک و زشتت را بگو

گفت: بنده، عمر خود کردی تباه             نامه ی اعمال تو گشته سیاه

ما که ماموران حق داوریم                   اینک تو را سوی جهنم می بریم

دیگر آنجا عذر خواهی دیر بود              دست و پایم بسته در زنجیر بود

ناامید از هر کجا و دل فکار                  می کشیدندم به خفت سوی نار

ناگهان الطاف حق آغاز شد                  از جنان درهای رحمت باز شد

مردی آمد از تبار آسمان                      نور پیشانیش فوق کهکشان

چشمهایش زندگانی می سرود                درد را از قلب آدم می زدود

بین دستش کائنات و ممکنات                 لب که نه سر چشمه ی آب حیات 

بر سرش دستار سبزی بسته بود            در دلم مهرش عجب بنشسته بود

در قدوم آن نگار مهجبین                     از جلال حضرت عشق آفرین

دو ملک سر را به زیر انداختند              بال خود را فرش راهش ساختند

غرق حیرت داشتند این زمزمه              آمده اینجا حسین فاطمه ...

صاحب روز قیامت آمده                        گوئیا بهر شفاعت آمده ...

سوی من آمد ، مرا شرمنده کرد             مهربانانه به رویم خنده کرد

گفت آزادش کنید این بنده را                  خانه آبادش کنید این بنده را

این که اینجا این چنین تنها شده              کام او با تربت من وا شده

مادرش او را به عشقم زاده است            گریه کرده ، بعد شیرش داده است

بارها بر من محبت کرده است                 سینه اش را وقف هیئت کرده است

این که می بینید در شور است و شین       ذکر لالائیش بوده یا حسین

با ادب در مجلس ما می نشست               زیر چاک آل زهرا بوده است

خویش را در سوگ عشقم آب کرد           عکس من را بر دل خود قاب کرد      

اسم من راز و نیازش بوده است              خاک من مهر نمازش بوده است          

پرچم من را به دوشش می کشید              پا برهنه در عزایم می دوید                

اقتدا بر خواهرم زینب نمود                    گاه میشد صورتش بهرم کبود              

تا که دنیا بوده از من دم زده                  اوغذای روضه ام را هم زده               

این که در پیش شما گردیده بد ( ملائکه)   جسم و جانش بوی روضه می دهد        

نذر عباسم کفن کرده به تن                    روز تاسوعا شده سقای من                 

گریه کرده چون برای اکبرم                   با خود او را نزد زهرا می برم             

هر چه باشد او برایم بنده است               او بسوزد، صاحبش شرمنده است

در قیامت عطر و بویش می دهم             پیش مردم آبرویش می دهم

باز بالاتر از این در عالم است               نامه ی اعمال او دست من است