چهار شمع به آرامي مي سوختند، محيط آن قدر ساکت بود که مي شد صداي صحبت آنها را شنيد.اولين شمع گفت: « من صلح هستم، هيچ کس نمي تواند مرا هميشه روشن نگه دارد. فکر مي کنم که به زودي خاموش شوم. هنوز حرف شمع صلح تمام نشده بود که شعله آن کم و بعد خاموش شد. »
شمع دوم گفت: « من ايمان هستم، واقعا انگار کسي به من نيازي ندارد براي همين من ديگر رعبتي ندارم که بيشتر از اين روشن بمانم . » حرف شمع ايمان که تمام شد ،نسيم ملايمي وزيدو آن را خاموش کرد.
وقتي نوبت به سومين شمع رسيد با اندوه کفت: « من عشق هستم توانايي آن را ندارم که روشن بمانم، چون مردم مرا به کناري انداخته اند و اهميتم را نمي فهمند، آها حتي فراموش کرده اند که به نزديکترين کسان خود محبت کنند و عشق بورزند. » پس شمع عشق هم بي درنگ خاموش شد . کودکي وارد اتاق شد و ديد که سه شمع ديگر نمي سوزند. او گفت: « شما که مي خواستيد تا آخرين لحظه روشن بمانيد، پس چرا ديگر نمي سوزيد؟» چهارمين شمع گفت: « نگران نباشد، تا وقتي من روشن هستم، به کمک هم مي توانيم شمع هاي ديگر را روشن کنيم. من اميد هستم. » چشمان کودک درخشيد، شمع اميد را برداشت و بقيه شمع ها را روشن کرد.
بنابر اين شعله اميد هرگز نبايد خاموش شود. ما بايد هميشه اميد و ايمان و صلح و عشق را در وجود خود حفظ کنيم

به نام خالق آبها باغها و سيبها......

به نام خالق نرگس

روزها گذشتند و امروز و فردا می آيند تا بگذرند٫بی آنکه ما بتوانيم کاری کنيم
زندگی همواره آمده است٫ما را در بر گرفته و آرام رفته است.
فردای تو اما در راه است.می آيد٫بی آنکه بدانی و بخواهی.
مثل فصل/که می‌آيد و غروب/که می رود. و برگ/که می رويد و برگ/که می رود.....
و هيچ کس نمی تواند کاری کند.

كودكي كه آماده تولد بود  نزد خدا رفت و از او پرسيد :« مي گويند فردا شما مرا به زمين مي فرستيد ٫ اما من به اين كوچكي و بدون هيچ كمكي چگونه مي توانم براي زندگي به آنجا بروم ؟»

خداوند پاسخ داد :« از ميان تعداد زيادي از فرشتگان ٫ من يكي را براي تو در نظر گرفته ام . او در انتظار توست و از تو نگهداري خواهد كرد .»

اما كودك هنوز مطمئن نبود كه مي خواهد برود يا نه .

-اما اينجا در بهشت ٫ من هيچ كاري جز خنديدن و آواز خواندن ندارم و اينها براي شادي من كافي هستند .

-خداوند لبخند زد:« فرشته تو برايت آواز خواهد خواند ٫و هر روز به تو لبخند خواهد زد . تو عشق او را احساس خواهي كرد و شاد خواهي بود .»

كودك ادامه داد :« من چطور مي توانم بفهمم مردم چه مي گويند ٫وقتي زبان آنها را نمي دانم؟»

خداوند او را نوازش كرد و گفت:« فرشته تو زيباترين و شيرين ترين واژه هايي را كه ممكن است بشنوي در گوش تو زمزمه خواهد كرد و با دقت و صبوري به تو ياد خواهد داد كه چگونه صحبت كني .»

كودك با ناراحتي گفت:« وقتي مي خواهم با شما صحبت كنم٫ چه كنم؟»

-«فرشته ات دستهايت را در كنار هم قرار خواهد داد و به تو ياد مي دهد كه چگونه دعا كني .»

كودك سرش را برگرداند و پرسيد:« شنيده ام كه در زمين انسانهاي بدي زندگي مي كنند. چه كسي از من محافظت خواهد كرد؟»

-فرشته ات از تو محافظت خواهد كرد ٫ حتي اگر به قيمت جانش تمام شود .

كودك با نگراني ادامه داد :« اما من هميشه به اين دليل كه ديگر نمي توانم شما را ببينم ٫ ناراحت خواهم بود .»

خداوند لبخندي زد و گفت:« فرشته ات هميشه درباره من با تو صحبت خواهد كرد و به تو راه بازگشت نزد من را خواهد آموخت .گرچه من هميشه در كنار تو خواهم بود .»

در آن هنگام بهشت آرام بود اما صداهايي از زمين شنيده مي شد . كودك مي دانست كه بايد به زودي سفرش را آغاز كند .او به آرامي يك سوال ديگر از خداوند پرسيد :« خدايا! اگر من بايد همين حالا بروم ٫لطفا نام فرشته ام را به من بگوييد .»

خداوند شانه او را نوازش كرد و گفت :« نام فرشته ات اهميتي ندارد . به راحتي مي تواني او را مادر صدا كني .»

روي شاخه منم

برگي رو به پايان

كدام شاخه تكان خواهد خورد؟؟

كدام برگ فرو خواهد ريخت؟

باد مي رسد

و من رها مي شوم در اين جهان

اينك سفر

به سوي كدام لحظه ام؟؟

كنار كدام بركه مي افتم؟؟

جاي من كجاست؟؟